از کلید برای ورود به خانه یا اتومبیل خود استفاده می کنید، با نام کاربری ۱ و کلمه ورود ۲ وارد کامپیوتر شخصی تان میشوید و احتمالاً تاکنون اضطراب ناشی از گم شدن کلید و یا فراموش کردن کلمه رمز را تجربه کردید .اگر کلیدتان را گم کنیدو یا کلمه رمز را روی یک تکه کاغذ بنویسید شخص دیگری می تواند آن را پیدا و به راحتی از آن استفاده کند، به طوری که انگار خود شما است. این مسئله و مشکلات امنیتی این روش ها باعث شده در مکان هایی که نیازمند امنیت بالا هستند، به سیستم های بیومتریکی رو بیاوریم. بیومتریک علم شناسایی افراد از طریق مشخصات انسانی اوست که شامل اثر انگشت،کف دست ،صورت ، امضاء ، دست خط ،اسکن عنبیه و شبکیه ، صدا و غیره است. در علم بیومتریک اعضایی از بدن مورد توجه قرارگرفته که استفاده از آنها راحتتر و کم ضررتر باشد. هر کدام از روشهای مورد استفاده دارای نقاط ضعف و قدرتی هستند که باترکیب آنها با دیگر روشهای امنیتی می توان ضعفهای موجود را از بین برد.این سیستم طوری طراحی شده که به جای استفاده از چیزی که شما دارید مثل یک کلید و یا چیزی که شما می دانید مثل کلمه رمز از آنچه که وجودتان را ساخته استفاده می کنید یعنی ویژگی های فردی شما،چیزهایی که هیچ گاه گم، دزدیده و یا فراموش نمی شوند. همیشه و همه جاهمراهتان هستند و خیلی دشوار است که بتوان از آنها کپی گرفت. به همین دلیل کارشناسان این شیوه شناسایی را بسیارایمن تر و مطمئن تر از هر روش دیگری می دانند.

کلمه بیومتریک از کلمه یونانی Bios به معنای زندگی و کلمه Metrikos به معنای اندازه گیری تشکیل شده است. همه ما می دانیم که ما برای شناسایی همدیگر از یک سری ویژگی هایی استفاده می کنیم که برای هر شخص به طور انحصاری است و از شخصی به شخص دیگر فرق می کند که از آن جمله می توان به صورت و گفتار و طرز راه رفتن اشاره کرد. امروزه در زمینه های فراوانی ما به وسایلی نیاز داریم که هویت اشخاص را شناسایی کند و بر اساس ویژگیهای بدن اشخاص آن ها را بازشناسی کند و این زمینه هر روز بیشتر و بیشتر رشد پیدا می کند و علاقه مندان فراوانی را پیدا کرده است. علاوه بر این ها امروزه Password و Id کارتهایی که بکار برده می شوند دسترسی را محدود می کنند، اما این روشها به راحتی می توانند شکسته شوند و لذا غیر قابل اطمینان هستند. بیو متری را نمی توان امانت داد یا گرفت، نمی توان خرید یا فراموش کرد و جعل آن هم عملاً غیر ممکن است. در سالهای اخیر به لحاظ پیشرفتهای قابل توجه در صنایع رایانه و ارتباطات این فرصت فراهم شده است تا فناوری بیومتریک فعالیت بیشتری یابد.

بیومتریک به روشهای خودکار تشخیص یا تأیید هویت یک شخص زنده از طریق اندازه گیری مشخصه های فیزیولوژیکی یا رفتاری وی اطلاق می شود. بدین ترتیب بیومتریک یک مجموعه فناوری محسوب می گردد. واژه ی بیومتریک می تواند بصورت اسم بکار رود که در این صورت اشاره به یک فناوری منفرد و خاص دارد: “اسکن اثر انگشت متداولترین بیومتریک است” . این واژه را می توان بصورت صفت نیز بکاربرد و بدین ترتیب بین “مشخصه های بیومتریکی” مانند الگوی عنبیه و یا “سامانه های بیومتریکی” مانند سامانه های عنبیه نگاری و سایر مشخصه های انسانی و سامانه های موجود تمایز قائل شد.

همچنان که در تعریف فوق ذکر شد، برخی از مشخصه های بیومتریکی افراد، فیزیولوژیکی و برخی نیز رفتاری هستند. اثرانگشت، الگوی عنبیه، الگوی خونی یا حرارتی صورت و یا الگوی فیزیکی چهره، الگوی عروق خونی شبکیه چشم، DNA ، هندسه دست و یا الگوی خطوط کف دست از جمله مثالهای مشخصه های فیزیولوژیکی و در عین حال صدا و نحوه مکالمه، نحوه امضاء ، نحوه تایپ عبارات و نحوه راه رفتن از جمله مثالهای مشخصه های رفتاری محسوب می گردند. لازم به ذکر است که این الگوها در افراد مختلف، حتی در دوقلوها، متمایز و منحصر به فرد هستند و بدین ترتیب می توان با بکارگیری سخت افزار و نرم افزار مناسب، از آنها جهت تعیین یا تأیید هویت افراد بصورت کاملاً خودکار با حداکثر سرعت و دقت لازم و با حداقل خطای ممکن بهره جست. دو اصطلاح مهم در بیومتریک: تطابق یک به یک، عمل تطابق الگوهای کاربر با داده‌های ذخیره شده . تطابق یک به چند، یافتن یک الگو از میان الگوهای ذخیره شده جهت شناسایی کاربر.