اوّلین کسی که توانست قوانین حاکم بر انتقال صفات ارثی را شناسایی کند، کشیشی اتریشی به نام «گریگور مندل»[1] بود که در سال ۱۸۶۵ این قوانین را که حاصل آزمایشاتش روی گیاه نخودفرنگی بود، ارائه کرد.[6,12] وی با ترکیب نژادهای گوناگون، نتایجی در مورد اثر متقابل خصوصیات به دست آورد. به عنوان مثال وقتی که گیاهان بلند را با گیاهان کوتاه ترکیب می‌کرد، بدون توجّه به اینکه کدامیک، گرده را اهداء کرده، فرزندان همه بلند می‌شدند. «مندل» نتیجه گرفت که خاصیت گیاه بلند (یا همان ژن که بعدها شناخته شد) پیروز شده و خاصیت گیاه کوتاه کنار گذاشته شده است.[2] [3] اما متأسفانه جامعۀ علمی آن دوران به دیدگاه‌ها و کشفیات او اهمیّت چندانی نداد و نتایج کارهای «مندل» به دست فراموشی سپرده شد. در سال ۱۹۰۰ میلادی کشف مجدّدِ قوانین ارائه شده از سوی «مندل»، توسط «درویس»، «شرماک» و «کورنز» باعث شد که نظریات او مورد توجه و قبول قرار گرفته و «مندل» به عنوان پدر علم ژنتیک شناخته شود.

در سال ۱۹۵۳ با کشف ساختمان جایگاه ژن‌ها از سوی «جیمز واتسون»[3] و «فرانسیس کریک»[4]، رشته‌ای جدید در علم زیست‌شناسی بوجود آمد که زیست‌شناسی مولکولی نام گرفت. با حدود گذشت یک قرن از کشفیات «مندل» در خلال سال‌های ۱۹۷۱ و ۱۹۷۳ در رشته زیست‌شناسی مولکولی و ژنتیک که اوّلی به برّرسی ساختمان و مکانیسم عمل ژن‌ها و دوّمی به برّرسی بیماری‌های ژنتیک و پیدا کردن درمانی برای آنها می‌پرداخت، ادغام شدند و رشته‌ای به نام «مهندسی‌ژنتیک»[5] را بوجود آوردند که طی اندک زمانی توانست رشته‌های مختلفی اعم از پزشکی، صنعت و کشاورزی را تحت‌الشّعاع خود قرار دهد.[12]

[1] Gergor Mandel

[2] شنیدن این مطلب خالی از لطف نیست:

امام محمدباقر(علیه السلام) نقل فرموده‌اند: یکی از انصار، خدمت پیامبر خدا رسید و عرض کرد: فرزند تازه متولد شده‌ام مویش فرفری، سوراخ‌های بینی‌اش بزرگ و بینی‌اش پهن است. با تمام ایمانی که به پاکدامنی همسرم دارم ولی شبیه او را نه در دایی‌هایش می‌شناسم و نه در نیاکانم. پیامبر خدا بعد از گفتگویی با همسر آن مرد فرمود: «ای مرد! هیچکس نیست مگر اینکه بین او و آدم، 99 رگ و ریشه وجود دارد،که همگی در نسب نقش دارند. وقتی نطفه در رحم قرار می‌گیرد، این رگ‌ها به حرکت در می‌آیند و از خداوند می‌خواهند که فرزند به آنها شبیه باشد(رقابت ژنی). لذا این، از رگ‌هایی است که نه نیاکان تو، نه نیاکانِ نیاکان تو آن را درک کرده‌اند.»[3]

[3] James Watson

[4] Francis Crick

[5] Genetic Engineering