در روند اجراي الگوريتم ‍‍ژنتيك لازم است رشته‌ها به متغييرها تبديل شوند و به عبارت ديگر نمادهاي مربوط به هر رشته (نماد ژني) به دست آيند، تا از آنجا با قرار دادن متغيرها در تابع هدف، مقدار تابع هدف و در نتيجه ارزيابي آن رشته به دست آيد. بنابراين يكي از قسمت‌هاي مهمّ الگوريتم ژنتيك قسمت رمز گشايي است كه در مرحلۀ ارزيابي انجام مي‌شود.

براي باز گرداندن هر رشته به فضاي جستجوي واقعي (فضاي متغييرها) بايد تعداد بيت(های) مربوط به تك‌تك متغيرها، نوع متغيرها (پيوسته يا گسسته) و محل هر متغير در رشته مشخص باشند.

به هر حال با دانستن اطلاعات مربوط به هر متغير، زير رشته متناظر با اين متغير را استخراج و با توجه به محتويات آن مقدار واقعي متغير را به دست مي‌آوريم. در صورتي كه متغير X پيوسته باشد، اين فرآيند به صورت زير انجام مي شود.

ابتدا زيررشته مربوط به اين متغير مشخص مي‌شود. سپس مقدار واقعي آن در مبناي 10 به دست مي‌آيد. اكنون براي به دست آوردن مقدار متغير X با توجه داشته باشيم كه صورتي كه تعداد بيت مربوط به اين متغير برابر n باشد، در واقع ما متغير X را در يك فاصله نگاشت كرده‌ايم كه عدد به دست آمده در مبناي 10 در واقع عدد مربوط به اين فاصله مي‌باشد. حال مقدار متغيير X با توجه به رابطه (2-2) محاسبه مي‌شود.

 

رابطه 2-2- بازگرداندن رشته‌های متناظر به مجموعۀ متغیرها.

 

در صورتي كه متغير مورد نظر ناپيوسته باشد، مقدار اعشاري حاصل از زير رشته متناظر با متغير ناپيوسته y در واقع نمايانگر انديس دِرايه از يك بُردار است كه مقدار آن درايه همان مقدار متغير y مي‌باشد. در واقع در حالت‌هايي كه متغيرها ناپيوسته باشند، بجاي رمز نمودن خود متغيرها انديس‌هاي مربوط به آن متغيرها رمز مي‌شوند و فرآيندهاي ژني نيز روي انديس‌ها صورت مي‌گيرد نه روي متغيرها.[13]