واژه بیومتریک به طیف وسیعی از فناوری‌هایی اتلاق می شود که هویت افراد را به کمک اندازه‌گیری و تحلیل خصوصیات انسانی شناسایی می‌کنند.اما تعریف دقیق‌تر و فنی آن که امروزه رایج شده به شرح زیر است: هر خصوصیت فیزیولوژیکی یا ویژگی رفتاری منحصربفرد و متمایز کننده ، مقاوم و قابل سنجش که بتواند جهت تعیین یا تأیید خودکار هویت افراد بکار رود بیومتریک نام دارد. در این تعریف ویژگی‌هایی ذکر شده است که جهت شفافیت بیشتر توضیحی اجمالی ارائه می شود.

  • ” متمایزکنندگی” قدرت تفکیک یک شخص در میان مجموعه ای از افراد با استفاده از یک مشخصه می باشد. هرچه درجه تمایز یک مشخصه بالاتر باشد، افراد بیشتری با آن مشخصه شناسایی می شوند. درجه تمایز کمتر به معنی تکرار آن خصیصه در تعداد بیشتری از افراد می باشد. عنبیه و شبکیه دارای درجه تمایز بالاتری نسبت به هندسه دست یا انگشت می‌باشد.
  • “مقاوم بودن” مربوط به پایداری ویژگی یا خصوصیت مورد نظر در طول زمان می باشد. تغییر در این ویژگی می تواند بعلت کهولت، جراحت، بیماری، استفاده ی مداوم حین کار یا تغییرات شیمیایی باشد. مشخصات بیومتریک‌های کاملاً ستبر، در گذر زمان تغییر نمی کند در حالیکه بیومتریک‌های کمتر ستبر دچار تغییر می شوند. برای مثال الگوی عنبیه که در طول زندگی یک شخص به ندرت تغییر می‌کند ستبرتر از صدای شخص می باشد.
  • “قابل سنجش بودن” یعنی خصوصیات یا ویژگی‌ها به راحتی قابل ارائه به یک حسگر باشد تا بتوان آن را در قالب دیجیتالی اندازه‌گیری نمود. این قابلیت، امکان مقایسه داده‌ها را در آینده و در یک فرایند خودکار میسر می‌سازد.
  • “خودکار بودن” منظور از آن قابلیت تشخیص سریع و بدون نیاز به دخالت تشخیص انسانی (برای مثال قدرت تشخیص بصری چهره ها یا اثرانگشت) می‌باشد. بنابراین درحال حاضرکه تکنیک تشخیص هویت بااستفاده ازDNA افراد تنها در محیط آزمایشگاهی و به کمک دانش متخصصان میسر می باشد، DNA یک بیومتریک بشمار نمی رود. لازم به ذکر است این لغت در اوایل قرن بیستم به حوزه متفاوتی (که امروزه عموماً بیومتریک نامیده می‌شود) تعلق داشت،که توسعه روشهای آماری وریاضیاتی قابل استفاده درتحلیل داده های مربوط به مسایل علوم بیولوژیک را در بر می گرفت.