ایده اصلی زمان‌بندی این است که برای استفاده بهینه از زمان پردازنده، با این فرض که پردازش‌های قابل اجرا وجود دارند، یک پردازش همواره باید در حال اجرا باشد. اگر تعداد پردازش‌ها بیش از تعداد پردازنده‌ها باشد، در هر لحظه برخی از پردازش‌ها در حال اجرا نخواهند بود. این پردازش‌ها منتظر اجرا هستند. تصمیم‌گیری اینکه با داشتن مجموعه‌ای از پردازش‌های قابل اجرا، کدام پردازش در مرحله بعد اجرا شود، تصمیم اصلی است که یک زمان‌بند باید بگیرد.به همین دلیل الگوریتم های زمان بند گوناگونی به وجود آمده اند.