یک سیستم بیومتریک ،یک شخص را بر اساس بردار ویژگی های فیزیولوژیک خاص یا رفتاری که دارد باز شناسی می کند. بردار ویژگی ها پس از استخراج معمولاً در پایگاه داده ذخیره می گردد. یک سیستم بیومتریک بر اساس ویژگی های فیزیولوژیک اصولاً دارای ضریب اطمینان بالایی است .این سیستم ها می توانند در دو مد تأیید و شناسایی کار کنند. در حالی که شناسایی شامل مقایسه اطلاعات کسب شده در قالب خاصی با تمام کاربران در پایگاه داده است، تأیید فقط شامل مقایسه با یک قالب خاص می شود که ادعا شده است. بنابراین لازم است که به این دو مسئله به صورت جدا پرداخته شود.

یک سیستم بیومتریک ساده دارای چهار بخش اساسی است :

۱) بلوک سنسور: که کار دریافت اطلاعات بیومتری را بر عهده دارد.

۲) بلوک استخراج ویژگیها: که اطلاعات گرفته شده را می گیرد و بردار ویژگی های آن را استخراج می کند.

۳) بلوک مقایسه: که کار مقایسه بردار حاصل شده با قالبها را بر عهده دارد.

۴) بلوک تصمیم: که این قسمت هویت را شناسایی می کند یا هویت را قبول کرده یا رد می کند.

یک سیستم بیومتریک از لحاظ منطقی به دو بخش تقسیم می شود:۱- بخش نام نویسی ۲- بخش شناسایی

  • در بخش نام نویسی جمع آوری خصیصه های بیومتریکی افراد و ذخیره آن ها در سیستم انجام می شود.در طی این فاز ویژگی مورد نظر توسط بخش بیومتریک خوان خوانده شده و سپس توسط بخشی با نام استخراج کننده ویژگی , ویژگی های موجود در قالب الگوهایی جدا می شود و در بانک داده سیستم قرار می گیرد.
  • وظیفه بخش شناسایی , تشخیص و تأیید هویت افراد در هنگام ورود و یا دستیابی به سیستم است. طی این فاز بخش بیومتریک خوان خصیصه بیومتریکی را خوانده و ویژگی های آن را استخراج می کند سپس این ویژگی ها را با الگو های موجود در بانک داده سیستم مقایسه می کند و در نهایت مجوز ورود یا عدم ورود به سیستم را صادر می کند

معمولاً یک سیستم بیومتریک به کمک الگوریتم های تشخیص الگو(Pattern Recognition)
سعی در استخراج ویژگی هایی(features) از رفتار یا ساختار فیزیولوژی فرد می کند و سپس این ویژگی ها را در دیتابیسی ( برای  تشخیص و تأیید هویت) ذخیره می ‌کند. سیستم هایی که بر اساس علائم فیزیولوژی عمل می کنند بسیار مطمئن‌تر از سیستم های رفتاری هستند.