در ادامه شرح می­دهیم که چگونه عامل­ها در رسیدن به قابلیت استفاده در سیستم­های HCI کمک می­نمایند:

  • مناسب بودن برای استفاده: برخی توابع و عملکردهای سیستم برای گروهی از افراد مناسب بوده و برای گروه دیگر مناسب نمی­باشد. عامل­ها فرآیند را مدیریت نموده و روی نیازهای کاربران تمرکز می­کنند و به هر کاربر آن چیزی را پیشنهاد می­دهند که مورد نیاز وی می­باشد.
  • سهولت یادگیری: افراد سطوح دانش مختلفی دارند و آموزش به تمام آنها در یک سطح نخواهد بود. قابلیت انعطاف عامل­ها در این زمینه به کاربران کمک می­کند.
  • کارامدی: برخی واسط­های کاربری با فراهم آوردن میان­بر[1] برای گزینه­هایی که کاربر به تعداد بیشتری از آنها استفاده می­کند، به کاربران کمک می­نمایند اما بسیاری از آنها نیز این امکان را فراهم نمی­آورند و کاربر هر بار مجبور است برای انجام کار مورد نظر خود همان مسیر قبلی را طی کرده و زمان زیادی صرف نماید. یک عامل می­تواند بصورت خودمختار عملیات مورد نیاز کاربر را حدس زده و به او پیشنهاد دهد، همچنین بسیاری از کارهای پیچیده که در واسط­های معمولی انجام می­شد را می­توان به عامل­ها سپرد.
  • سهولت بخاطر سپردن: اینکه چقدر کاربران ما واسط­کاربری سیستم و چگونگی استفاده از آن را بخاطر بیاورند بسیار مهم است. یک عامل می­تواند کمک فراوانی در یادآوری کارهایی که کاربر باید انجام دهد و یا بیان آنچه فراموش کرده انجام دهد، داشته باشد.
  • رضایت فردی: عامل­ها قابلیت یادگیری دارند و می­توانند رضایت تعداد زیادی از کاربران را جلب نمایند.

 

خصوصیت خودمختار بودن عامل­ها تعامل انسان و کامپیوتر را از یک حالت صریح به یک حالت ضمنی تبدیل نموده است. اگر نیاز باشد کاربر بصورت مستقیم و صریح با سیستم ارتباط برقرار کند باید بسیاری از کارها را خودش آغاز نماید و به بسیاری از رویدادها نظارت داشته باشد. اگر کاربران غیر حرفه­ای بوده و آموزش­های لازم را ندیده باشند باید این روش مستقیم را تغییر داد تا آنها نیز بتوانند بصورت کارا از سیستم استفاده نمایند. با بوجود آمدن عامل­ها، این نوع تعامل کاربران با سیستم تغییر یافته و یک روش غیر مستقیم ایجاد شده است. نمی­توان گفت عامل­ها راهی غیر از ارتباط مستقیم برای کاربر هستند بلکه کار آنها بهبود بخشیدن به توانایی­های کاربر برای ارتباط مستقیم با واسط­های کاربری است. دراصل عامل­ها به عنوان کمک­دهنده در واسط­های کاربری استفاده می­شوند.

ما عامل­ها را به عنوان افراد هوشمند و خبره­ای می بینیم که در پس واسط­های کاربری کمک می­نمایند تا کاربران کارهای خود را انجام دهند، از جمله این کارها می­توان موارد زیر را نام برد:

  • فیلتر نمودن: مسلما تمام اطلاعات برای تمامی کاربران مورد نیاز نیستند و یک عامل هوشمند می­تواند این اطلاعات اضافی را حذف نماید.
  • یادآوری: در کارهایی که کاربر می­بایست انجام می­داده و فراموش می­کند.
  • زمانبندی: عامل­های واسطه می­توانند برای کاربران مدیریت زمان را نیز انجام دهند.
  • پیشنهاد دادن: به علت هوشمند بودن عامل­ها آنها می­توانند براساس تمایلات و علایق کاربر به او پیشنهادهایی را اعلام نمایند. البته در بسیاری از مواقع عامل­ها صرفا پیشنهاد می­دهند و تصمیم با خود کاربر است که این پیشنهاد را قبول یا رد نماید.

[1] Shortcut